Bazowy (podstawowy) system emerytalny składa się z części repartycyjnej (tzw. I filar) oraz kapitałowej (tzw. II filar). Nazwa poszczególnych części pochodzi od rodzaju finansowania świadczeń. Finansowanie repartycyjne polega na wypłacie świadczeń z bieżących składek. To oznacza, że bieżące składki pracujących ubezpieczonych służą finansowaniu świadczeń dzisiejszych emerytów. Kwota należnych składek jest odnotowywana na koncie ubezpieczonego pracownika i będzie podstawą do obliczenia wysokości jego przyszłej emerytury. Składki odnotowywane na koncie ubezpieczonego podlegają indeksacji wskaźnikiem przeciętnego wzrostu płac w gospodarce. Kwota odnotowana na koncie po indeksacji należnych składek stanowi podstawę do obliczenia emerytury z I filara. Finansowanie kapitałowe polega na gromadzeniu i pomnażaniu (kapitalizacji) wpłaconych składek. Suma składek wpłaconych do II filara, powiększona o zyski z zainwestowanych składek, pomniejszona zaś o koszty członkostwa w OFE stanowi kapitał, który posłuży do wypłaty emerytury z II filara.

W obu przypadkach, w I i II filarze wysokość emerytury jest ściśle uzależniona od sumy wpłaconych składek oraz wysokości indeksacji (I filar) lub kapitalizacji (II filar). Różnica polega na tym, że w systemie repartycyjnym świadczenia finansowane będą ze składek ówczesnych ubezpieczonych, natomiast w systemie kapitałowym będą to nasze kapitały, które zgromadziliśmy w OFE.

Czym należy się kierować przy wyborze funduszu? Można tutaj wskazać kilka podstawowych kryteriów wyboru, którymi będą kolejno:

1. wyniki inwestycyjne (wyniki osiągane przez zarządzających OFE); wyniki inwestycyjne są najważniejszym kryterium wyboru OFE. To one będą miały bezpośredni wpływ na wysokość emerytury,
2. opłaty (koszty ponoszone przez członków OFE); fundusz od swoich aktualnych członków pobiera trzy rodzaje opłat: od składki, za zarządanie, za wcześniejszą zmianę funduszu (przed upływem 24 miesięcy),
3. akcjonariat (struktura właścicielska PTE); struktura właściciela PTE może mieć wpływ na funkcjonowanie OFE oraz jego wyniki inwestycyjne. Zakładać bowiem należy, że jeżeli PTE tworzy instytucja o dużym doświadczeniu na rynku finansowym, to wówczas wieksze jest prawdopodobieństwo osiągnięcia dobrego wyniku w inwestowaniu naszych środków emerytalnych,
4. kapitały własne (środki należącego do PTE); kapitały własne to fundusze należące do PTE, które mogą zostać wykorzystane w sytuacji, kiedy fundusz emerytalny uzyskał wyniki gorsze od minimalnej wymaganej stopy zwrotu. Stanowi to pewną, choć nie jedyną, gwarancję osiągania wyników nie odbiegających znacząco od pozostałych OFE,
5. strategia inwestycyjna (założenia dotyczące sposobu inwestowania aktywów OFE); każdy zarządzający OFE przedstawia strategię inwestycyjną, która uwzględnia ograniczenia nałożone przez ustawodawcę. Zawarte są w niej podstawowe założenia związane z inwestowaniem m.in. zaangażowanie w akcje, przewidywaną średnią stopą zwrotu itp.

Źródło: